چه مرض قندی...!

که

    زخم خاطره ی

                       نسل مرا

                                   بی مرهم می کند

از قند

        تا گند

                 تنها

                       یک لهجه

                                   فاصله است

/ 16 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
نسیم

با تو به یاد سالهای قبل مشق فلسفه می کنم.نقطه ای می گذارم و از سر سطر می نویسمقلمی نو برایم بتراش

راز

مرض من. همسالانم و همکیشانم "قند" است دیروز بی مهابا "قند"ها را مشت کردیم وامروز .... دیروز برای "قند" دویدیم و امروز از "قند" می گریزیم... هیچ میدانی فرار فردایمان از چیست؟؟

اولین بار بود که بلاگ تو رو خوندم. راحت و روون و مستمر مینوبسی شاد باشی[گل]

علی

"می افتد" وقتی که چشم هایت را روی عاشقی ام می بندی ... "بالا می رود" وقتی که به عاشقی ام می خندی ... نگاه ِ تو شکر دارد ... خنده های تو نمک دارد ...

gm-ایریلویان

بیاد میآورم و فراموش نمیکنم آموخته هایم رادر حضورت... وقتی که میگفتی مادر ترزا عشق را با قضاوت سازگار نمیداند... عشق فقط آنجاست که بی دریغ بخواهی و ببخشی و فراموش کنی... فراموش کنی زخم های خاطره را... فراموش کنی سینه های از کینه دلمه بسته را....

بی تو مهتاب شبی نیست که بخواهم باز بگذرم از آن کوچه که گذشتیم شبی یادهایش بخیر.

سید علی ب

چه وبلاگ با نمکی دارین! شب امتحان بود یادتون بودم یه سرچی کردم و به این وبلاگ رسیدم! لینک های سخنراني و مصاحبه هاتون بعضآ خالیه! کاشکی جای شعر یه کم هم حرف حساب میذاشتین!!!!!

قند را لذت مگر نیکو نمی داند مگس؟

آه خدای من ...چرا نمینویسید !؟

کاوسی فر

استاد خیلی خبوبم،من همیشه با خوندن مطالب شما واقعا انرژی میگیرم. هیچ وقت دوره یه این خوبی رو یادم نمیره.همیشه به یادتون خواهم بود.[گل][گل][گل][گل][گل]