مستی دوا نمی کند شبهای رفته را

 نحسی رها نمی کند عمر نرفته را

                                                  از صبح تا به شب غمم! بدبیاریم!

                                                من بی تو چرخ می زنم ایام هفته را

                                                                                              

                                                                                                  بی/مهر 92

/ 8 نظر / 34 بازدید

استاد گرامی شعر بسیار زیبا و البته تلخی بود..... باز هم به شما تسلیت می گویم و در تحمل فقدان پدر بزرگوارتان برایتان شکیبایی آرزو میکنم......... روزگارتان آرام......

پدیده

زندگی راه درازیست ، حریفش مرگ است عمر یک غصه و پایان ظریفش مرگ است زیستن پرسش سختیست که عمری با ماست پاسخ منطقی و نرم و لطیفش مرگ است این طرف رهگذری ، نام عزیزش انسان آن طرف همسفری ،اسم شریفش مرگ است داغ یاران سفر کرده چه سنگین داغیست داغی آن گونه که یک سوز خفیفش مرگ است زندگی یک غزل نیمه تمام است ای دل که به هر وزن بگوییم ردیفش مرگ است

یک دوست

سلام .روز بزرگداشت مولانا را پیشاپیش بهتون تبریک میگم.[هورا]

@original

غمم نمی خورد ایام و جای رنجش نیست هزار شکر که بی غم نمی گذارندم سری به سینه فرو برده ام مگر روزی چو گنج گم شده زین کنج غم برآرندم

هيچكس

صميمانه تسليت مي گويم و در غم شما شريكم.

...

تسلیت واِژه کمی برای غم از دست دادن عزیز هست و چیزی نمیتوان گفت که آرامش بخش قلب دردکشیده باشد. ولی چه کنیم گردش ایام را که هیچ نخواهیم ماند و از ما تنها نام نیک خواهد ماند و دیگر هیچ هیچ... نام نیکتان همچون پدر برقرار باشد.

...

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد اما مرا به عمق درونم کشید و رفت یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت تا از خیال گنگ رهایی رها شوم بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق مرهم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

عالی بود......