تاكاي از وراي پرده ها تاب تو تابستان ما                            ما را چو تابستان ببر دل گرم تا بُستان ما

اي چشم جانرا توتيا آخر كجا رفتي؟ بيا!                         تا آب رحمت بر زند بر صحن آتشدان ما

تا سبزه گردد شورها، تا روضه گردد گورها                     انگور گردد غورها ، تا پخته گردد نان ما

اي آفتاب جان و دل، اي آفتاب از تو خجل                        آخر ببين كين آب و گل چون بست گرد جان ما؟!

شد خارها گلزارها از عشق رويت بارها                         تا صد هزار اقرارها افكند در ايمان ما

در دود غم بگشا طرب، روزي نما از عين شب                روزي غريب و بوالعجب ، اي صبح نور افشان ما

كو ديده ها در خورد تو ؟ تا در رسد در گرد تو                  كو گوش هوش آورد تو ؟ تا بشنود برهان ما

چون دل شود احسان شمر،درعشق آن شاخ شكر          نعره برآرد چاشني از بيخ هر دندان ما

آمد ز جان بانگ دهل تا جزوها آيد به كل                ريحان به ريحان گل به گل از حبس خارستان ما    

مولانا‌‍                                          

                                                    

                                                  

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٠٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۱ تیر ۱۳۸٦
تگ ها :