پريشان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست؟                 آخر ای کان شکر وقت شکر ریزی شدست!

 تو چو آب زندگانی ما چو دانه زیر خاک                             وقت آن کز لطف خود با ما در آمیزی شدست

گر بپوسم همچو دانه عاقبت نخلی شوم                         زانکه جمله چیزها چیزی ز بی چیزی شدست...

جان کشیدم پیش عشقش گفت: کو چیزی دگر                گفتم: آخر حال جان زین سان ! ز بی چیزی شدست

چون حجاب چشم دل شد چشم صورت لاجرم                   شمس تبریزی حجاب شمس تبریزی شدست! 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٥٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ دی ۱۳۸٥
تگ ها :