آنکس که مدام درباره ديگران قضاوت ميکند هرگز نميتواند دوست داشته باشد و هرگز نخواهد که دوستش داشته باشند...         (مادر ترزا) 

اين روزها به طور غريبی دو بار در آستانه ی مرگ قرار گرفتم و هر بارش به دنيا احساس عاشقی را داشتم که معشوقش را پس از سالها عاشقی، صبحی کاذب می يابد...برای خودم عجيب بود چون فکر می کردم هنگامه ی مرگ فقط تلخی جاودانگی آزارم ميدهد...

گاهی وقتها کسانی به سراغم می آيند و از من می خواهند که در پاره ای از فعاليتهايی که با الهام از روان فرازنده و فروزنده ی مادر ترزا انجام می دهيم شريکشان کنم...نه اين که مدعی باشم من و سروران همکارم بر آستان مادر به استحقاق ايستاده ايم اما بعضی از اين کسان متقاضی  توان محبت ورزی به مادر و پدرشان را هم ندارند و به تصادف بی مهريشان را به خانواده شان ديده ام ...با خودم فکر می کنم مگر می شود کسی در مواجهه با خانواده اش طريق مهر پيشه نکند و در خود غوطه بخورد اما بخواهد مثلا به داد کودکان سرطانی برسد؟ ياد مادر متبرکمان کند که می گفت: عشق از خانواده شروع می شود...

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ آبان ۱۳۸٤
تگ ها :