صنما گر ز خط و خال و فرمان آرند                               این دل خستهء مجروح مرا جان آرند

 

عاشقان نقش خیال تو چو بینند به خواب                           ای بسا سیل که از دیدهء گریان آرند

 

خنک آن روز خوش آن وقت که در مجلس ما                    ساقیان دست تو گیرند و به مهمان آرند

 

صوفیان طاق دو ابروی تو را سجده کنند                         عارفان آنچه نداری بر تو آن آرند

 

چشم شوخ تو چو آغاز کند بوالعجبی                               آدم کافر و ابلیس مسلمان آرند

 

شمه ای گر ز تو بر عالم علوی برسد                              قدسیان رقص بر این گنبد گردان آرند

 

گر بدین عاشق دل سوختهء مسکینی                               شکری زان لب چون لعل بدخشان آرند

 

جان و دل هر دو فدای شکرستان تو باد                           آب حیوان چو ازآن چاه زنخدان آرند

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۸:٠٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٤
تگ ها :