برف نو برف نو  سلام  سلام

                                بنشين خوش نشسته ای بر بام

                                                                                  احمد شاملو

اين چند روز به آسمان که نگاه می کنی انگار پر و بال فرشتگان را می بينی که نرم بر سر و رويت می ريزد.يکی از استادانم سالها قبل به من می گفت من هر روز با ماهيان صحبت می کنم.من با تعجب می پرسيدم: استاد تمثيلا و سمبليک می گوييد؟ و او در پاسخ من می گفت نه! واقعا صحبت می کنم. ذهن من آن زمان آنچنان سامان منطقی پيدا کرده بود که اين سخن استاد را بر نمی تافت. گر چه استاد منطق من همان شخص بود!!. امروز گاه می انديشم چقدر به نگاه راز آلود محتاجم. نگاه راز آلود به طبيعت،به معشوق،به سامان هستی و به هر چه می خواهم زمين و زمانم را لطيف کند...

برف اين چند روز تهران اين مجال را به من داده بود تا ببينم خداوند چگونه بر سرم ريز ريز می شود...

و راست گفت چه برفی از آسمان می ريخت

نه!برف نه! پر و بال فرشتگان می ريخت

تداعی همه ی لحظه های شيرين را...

تمام عمر مرا در همين زمان می ريخت!!

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ بهمن ۱۳۸۳
تگ ها :