ای گرد عاشقانت از رشک تخته بسته

                                                ای جمله عاشقانت از تخت و تخته رسته

 صد مطرقه کشـيده  در يک قدح بکرده

                                                صد زين قدح کشيده چون عاقلان نشسته

 يک ريسمان فکـندی  برديم بر بلندی

                                                من در هوا معلق  آن ريسمان گسسته!

از آهوان چشمت اين بس که شير عشقت

                                              هم پوست بردريده هم استخوان شکسته...

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸۳
تگ ها :