پريشان باد پيوسته دل از زلف پريشانش       

                                                        اگر بر ناورم فردا سر خويش از گريبانش

         الا ای شحنهی خوبی ز لعل تو بسی گوهر

                                                        بدزديدست جان من برنجانش برنجانش!

         پريشان باد زلف او که تا پنهان شود رويش

                                                        که تا تنها مرا باشد پريشانی ز پنهانش...

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٢٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٩ فروردین ۱۳۸۳
تگ ها :