جانا  بيار باده  و  بختم  بلند کن                                                                                       زان حلقه های زلف دلم راکمندکن

مجلس خوشست وما وحريفان همه خوشيم                                                                      آتش بيار و چاره مشتی سپند کن

هگل و شلينگ دو فيلسوف آلمانی مشهورند.شلينگ به شناخت شهودی و انفسی معتقد بود ولی هگل به مفهوم پردازی کلی و آفاقی معتقد بود.

مفهوم مطلق از مفاهيم ومحل نزاع و نقاش فيلسوفان بوده است.خداوند قادر مطلق است...حال آيا او می تواند سنگی بيا فريند که خودش نتواند تکان دهد؟! اين پارادوکس به نظر حل نشدنی می آيد.شلينگ از اين رو مطلق را انفسی و فردی و مبهم می انگاشت.

هگل مفهوم مطلق نزد شلينگ را به شبی تشبيه می کند که در آن همه ی گاوها سياهند!!.اين نقد هگل از فلسفه شلينگ موجب شد دوستی چندين ساله آنان پايان بگيرد

 از هر چه بگذريم سخن عشق خوشتر است!

...مرا مثل اناری بر لبت بفشار!!!

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٦:٤٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ فروردین ۱۳۸۳
تگ ها :