عشقم

با تو

شین نداشت

بالا آوردم

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ آبان ۱۳٩٢
تگ ها :

 

بزن !

سرم را

          زیر برف نمی کنم

کبک را

از هر طرف که بخوانی

کبک است...!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ آبان ۱۳٩٢
تگ ها :

 

فرار می کنم

از دست

عاشقی هایم!

رمیده

         ماهی

                  تنهای

                           تُنگ

                                  آبم

                                        من!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ آبان ۱۳٩٢
تگ ها :

 

فراموش

         مانده ای 

در دستانم

همین است

که هی خواب می روند...!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ آبان ۱۳٩٢
تگ ها :

 

از دروغ

         تا دریغ...

فقط یک حرف می ماند

واوی

       که

            جا

                انداختی...!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۱ آبان ۱۳٩٢
تگ ها :

 

                                                تفریق

من ها

           که

                 می شویم

                                منها می شوم

تن ها

          که

                می شویم

                               تنهاتر!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ آبان ۱۳٩٢
تگ ها :

 

مستی دوا نمی کند شبهای رفته را

 نحسی رها نمی کند عمر نرفته را

                                                  از صبح تا به شب غمم! بدبیاریم!

                                                من بی تو چرخ می زنم ایام هفته را

                                                                                              

                                                                                                  بی/مهر 92

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٢:۳٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳٩٢
تگ ها :

 

بستنی

          میهنم

 در همین خاک

                    آب

                          می شوم ...

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳ امرداد ۱۳٩٢
تگ ها :

 

تب خاطره ام

                 را

                      استامینوفن

                                       نمی نشاند

با من

         از

            تب/ریز

                      بگو!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٢٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٥ تیر ۱۳٩٢
تگ ها :

پروانه وثوق

تصمیم نداشتم جز بازی با کلمات در این وبلاگ چیزی بنویسم اما دریغم آمد آنچه در روز پرکشیدن استادم دکتر پروانه وثوق، نوشته ام را به رسم دیرین در اینجا نیاورم...امروز چهل روز از در گذشت استاد می گذرد...سخت بر خود می بالم که معرفی اینترنتی استاد قریب به ده سال پیش از همین وبلاگ آغاز شد گرچه من که باشم که برآن خاطر عاطر گذرم...:

وارد بخش که می شدی سمت چپ دفتر کارش بود.آنقدر بی تکلف برخورد می کرد که فکر می کردی اشتباه گرفته ای.کم نبودند کسانی که به خاطر جایگاه فاخر علمی اش، انتظار داشتند با شخصی عبوس و دیریاب مواجه شوند اما در دیدار اول بهت زده می شدند. بسیار ساده و زلال بود.هرگز از بالا نگاه نمی کرد.یکی از دانشجویان تعریف می کرد که وقتی قرار بود برای سمیناری به بارسلون برود از او و سایر دانشجوهایی که تا کنون پایشان را بیرون از وطن نگذاشته بودند پرسیده بود هتل مناسب دربارسلون و نزدیک به محل سمینار کجاست؟ بچه ها هم دراینترنت گشته و جایی
را معرفی کرده بودند. ده سال پیش مطلبی در یکی از جراید راجع به استاد نوشتم و خوشحال به بیمارستان علی اصغر رفتم تا نشانش دهم – همان مطلب که بعدها در فضای مجازی چرخید –.نوشته بودم که استاد خیلی ناشناخته اید نمی دانیم شما را مادر ترزای ایران بدانیم یا مادر ترزا را پروانه وثوق هند؟
نوشته ام را خواند و سریع بحث را عوض کرد. از مبالغه و مقایسه خوشش نمی آمد.خودش بود با جثه ای کوچک و جهانی بزرگ.ساکنان قدیمی خیابان ظفر مخصوصا آنها که سحر خیز بودند شاید او را با فولکس قورباغه ای آبی آسمانی اش به خاطر بیاورند.از سال 1350 که به ایران آمد آن فولکس را خرید و تا سال 1383 - همان سالی که در شهرهای بزرگ به فولکس، برگه ی معاینه فنی ندادند- از همان استفاده می کرد.باورتان می شود؟ اولین پرفسور بیماریهای سرطان و خون کودکان سی و سه سال فولکس داشت. انگار این چیزهای دنیای ما برایش ترجمه نشده بود .عاشق گل و گیاه بود.هر روز با وسواس به باغچه ی منزل پدری می رسید.روزانه به تعداد زیادی گربه ی گرسنه در باغچه اش
غذا می داد.حواسش به پرندگان آسمان هم بود و غذای آنها را هم می گذاشت.اطرافیانش می گفتند باغچه اش مامن حیوانات گرسنه است.بسیار کم سخن می گفت چنان که گاه فکر می کردی به عمد می خواهد شناخته نشود.خانواده هایی که کودکان مبتلا به سرطانشان را برای درمان به خارج از کشور می بردند معنای این سخن را به نیکی در می یابند.خارجی ها حیرت زده از این پدر و مادرها می پرسیدند که با وجود دکتر وثوق شما به اینجا آمده اید؟
وجودش وقف کودکان مبتلا به سرطان بود.هرگز ازسر و کله زدن با کودکانِ کلافه و دردمندِ مبتلا به سرطان، خسته نشد.از خاطر نمی برم روزی دختر کوچولوی بیماری از او اسمش را پرسید.دکتر وثوق گفت من پپرم...به من بگو پپر.نزدیکانش هم او را به این اسم صدا می کردند.به خرید یا به سفرکه می رفت بارش پر از شکلات و غذاهای مورد علاقه کودکان بود.هشت سال در آمریکا- از 1342 تا 1350- تا پایان دوره فوق تخصصی خون و انکولوژی کودکان ماند و از نظر علمی در همانجا هم سرآمد شد.هرکاری کردند آنجا بماند،نماند و به وطن بازگشت. اقامت آمریکا را داشت ولی انگاربرایش مهمتر بود تا مقیم دلهای کودکان این آب و خاک باشد.زیر میزی که هیچ، اهل روی میزی
هم نبود.انگار ساخته شده بود تا بی دریغ و نامشروط عشق بورزد.تا آخرین ساعات شب قبل از پرکشیدنش، در مطب، مریض دید. هرگز ازدواج نکرد و طعم مادر شدن را نچشید اما اگر مادرانگی و عشق در جامعه ی پزشکی ما معنا و مسمایی
دارد به خاطر آنست که او و کسانی چون او زمانی در زمین ما
زیسته اند.سلوک او معیارملموسی برای اخلاق پزشکی در روزگار ماست. انگار به این جهان آمده بود تا "محک" بزند اخلاقمان را و ادعاهایمان را!...
 دکتر پروانه وثوق از پیله ی این روزگار بدر آمده بود. یادش جاودان.
شاگرد استاد...دکتر حمیدرضا نمازی

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٦ تیر ۱۳٩٢
تگ ها :

 

لیمو های

             شیرینت

                         تلخ

                               می شود

                                            در

                                                   انتظار؟

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:۱۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۳۱ خرداد ۱۳٩٢
تگ ها :

 

حواسم

          با

              تو

پنج

     به اضافه

                 یک

                        می شود

تمام

      نمی شوی

                      هرگز!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٧:۱٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩٢
تگ ها :

 

سیزده

         به در

                 بگوییم

                           که دیوار

                                       بشنود

نحسی

           رها

                   نمی کند

                                 عمر نرفته را!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٥:٤۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳ فروردین ۱۳٩٢
تگ ها :

 

اسفندی دیگر

                  دود

                        می کنیم

                                      برای

                                                روزگار چشم خورده

                                                                         و

                                                                          زخم خاطره های دور

                         

                                                                   

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۸:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :

 

psiphone

             سیفون

                        هم

                               بر

                                   این

                                         " تر"

                                                 نت

                                                       کار نمی کند...

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :

 

دلار

     دلبر

           می شود

وقتی

       هنوز

              در "الف

                         با"

                               گیج میزنیم

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :

 

از

  چشمت

             افتاده ام

نوک

      بینی ات

                  را

                     نمی بینی؟

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:٢٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ بهمن ۱۳٩۱
تگ ها :

 

مسی

        باز

            طلایی

                      شد

کیمیای رازی ست انگار...!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۸ دی ۱۳٩۱
تگ ها :

 

بستنی

          همیشه سرد است

دلت

      را

          خالی نبند...!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۳:٥٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ آذر ۱۳٩۱
تگ ها :

 

دیگر

      با

          هم

تن/ها

          هم 

                 نمی شویم...

انگار

      "ما"

              تنها

                     صدای گاو است!

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:٠٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ آبان ۱۳٩۱
تگ ها :

← صفحه بعد صفحه قبل →