بی تو

        تشویش_اثر Mishu Vassتوقف خویشم

                          در هیچ

                           فقدان آسمانم

                                               در آب

                                     بی خانمانی موجم

                                                              در باد

                                                    عسرت و فشلم

                                                                       در پوچ

                آن سوی جاده ی قم... قبر روز فروش کمیته ی امدادم

                                                            در بهشت زهرا

                            فرودست نیچه ام

                                                  دازاین مخدوش هایدگر  

بی تو

            کوتوله ی حوزه ی عمومی ام

                                   رذایل فردی ام در فضایل جمعی

                                                  تجلی استعاره ی زنبورهای ماندویل

 با دست نا مرئی اسمیتی ات

                                                    به ساندیسی میهمانم کن....!                           

 

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:۳۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها :

 

اثر Leslie Hancock غزال شاد رها سایبان نمی خواهد

                                               نسیم سر به هوا آشیان نمی خواهد

حباب سر زده بیرون از آبهای بلور

                                                برای بام خدا نردبان نمی خواهد

گل شکفته ی خواهش درون سینه ی من

                                               در آن نهفت و خفا باغبان نمی خواهد

بگو به قاصدکِ قصه ی غریبی من

                                               خیال بی سر و پا ترجمان نمی خواهد

سوای سایه ی دلچسب نرم گیسویت

                                               دل رمیده ی من سایبان نمی خواهد

دلا تو کشته ی اویی و خود نمی دانی

                                              مپرس از او که چرا از تو جان نمی خواهد....

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:٥٢ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها :

 

عصیان اثرGoldmund Lukicکجا سیاهه ی عصیان خویش را بکشم؟

                                                   چو زاغ، چهره ی شیطان خویش را بکشم؟

کجای دشت سترون برهنه تر از باد

                                                   غبار پیکر ویران خویش را بکشم؟

کجای آینه های سیاهِ در این شهر

                                                  تجلی دل حیران خویش را بکشم؟

کجای خشکی صحرا چو ابر بی حاصل

                                                  خیال بارش باران خویش را بکشم؟

کجای چرخه ی پوچی در این عبور عبث

                                                  سیاهِ نقطه ی پایان خویش را بکشم؟

بگیرم اینکه بهشتی از آن من باشد...

                                                  کجا جهنم در جان خویش را بکشم؟

 

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:٢٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها :