شیراز _سعدیهگویند سعدیا به چه بطال مانده ای؟!

سختی مبر که وجه کفافت معین است...

این دست سلطنت که تو داری به ملک شعر

پای ریاضتت به چه در قید دامن است؟

یک چند اگر مدیح کنی کامران شوی

صاحب هنر که مال ندارد تغابن است

آری!! مثل به کرکس مردار خور زدند

سیمرغ را که قاف قناعت نشیمن است

از من نیاید، آنکه به دهقان و کدخدای

حاجت برم که فعل گدایان خرمن است...

صد گنج شایگان به بهای جویی هنر

منت بر آنکه می دهد و حیف بر من است!!

کز جورِ شاهدان بر منعم برند عجز

من فارغم که شاهد من، منعم من است!

"اول اردیبهشت ماه جلالی... روز سعدی مبارک!"

                                                                        عجب گر بمیرد چنین بلبلی

                                                                                                               که بر استخوانش نروید گلی...

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸۸
تگ ها :