اثر ايلونا ولمنوقتی در خیابانی تاریک و در دل شب سگی پاچه ات را می گیرد چه می کنی؟ غمگین و افسرده می شوی... یا فقط به فکر دور کردن سگ می افتی؟ فردایش به فکر انتقامی... یا خاطره اش را خندان برای دوستانت می گویی؟ اینکه چه ماهرانه از شرش گریختی و چه شانسی آوردی....حال اگر هر شب در خیابانی خلوت و در دل شب سگانی پاچه ات را بگیرند چه؟ به محو سگان فکر می کنی یا به تغییر مسیرت؟...حتی اگر مسیر دیگری نداشته باشی...  کینه ی سگان به دل می گیری یا شیوه دیگر می کنی؟...

در مسیر من هر شب سگانی در خیال پاچه گیری ام نشسته اند ...! 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٧ تیر ۱۳۸٦
تگ ها :

 

اشكامشب در حالی که آوار غم بر سرم ریخته بود، خبر مرگ یکی از عزیزترین هایم را شنیدم...بهناز بهانه ای شده بود تا  دروغ و خیانت و نا مردمی چندان ویرانم نکند...بهناز  سیزده ساله می خواست طبیب شود و چقدر دلش می خواست از مراحل سرطانش سر درآورد...هر بار وعده به فردا می دادم...اما اکنون که رفته است دلم می خواهد برایش بگویم...بگویم تا بداند فورامن مگنوم چقدر شکننده است و البته او چقدر استوار بود...بگویم تا بداند کاروتید چند شاخه دارد...یادش بخیر تالار تشریح دانشکده...هرگز فکر نمی کردم سالها بعد از فارغ التحصیلی ام شاخه های کاروتید که سوال امتحان سر و گردن عملی ام بود بهناز را از من بگیرد....

سرشت سوگناک هستی این روزها برایم آشکارتر و غم افزاتر است...گرچه می دانم شادی را باید به زور از دل همین سوگناکی بیرون کشید...

ز بس که مردم دیده،دیده مردم بد                          کنون به مردم دیده سو ء ظن دارم.... 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱:٠٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ تیر ۱۳۸٦
تگ ها :

 

تاكاي از وراي پرده ها تاب تو تابستان ما                            ما را چو تابستان ببر دل گرم تا بُستان ما

اي چشم جانرا توتيا آخر كجا رفتي؟ بيا!                         تا آب رحمت بر زند بر صحن آتشدان ما

تا سبزه گردد شورها، تا روضه گردد گورها                     انگور گردد غورها ، تا پخته گردد نان ما

اي آفتاب جان و دل، اي آفتاب از تو خجل                        آخر ببين كين آب و گل چون بست گرد جان ما؟!

شد خارها گلزارها از عشق رويت بارها                         تا صد هزار اقرارها افكند در ايمان ما

در دود غم بگشا طرب، روزي نما از عين شب                روزي غريب و بوالعجب ، اي صبح نور افشان ما

كو ديده ها در خورد تو ؟ تا در رسد در گرد تو                  كو گوش هوش آورد تو ؟ تا بشنود برهان ما

چون دل شود احسان شمر،درعشق آن شاخ شكر          نعره برآرد چاشني از بيخ هر دندان ما

آمد ز جان بانگ دهل تا جزوها آيد به كل                ريحان به ريحان گل به گل از حبس خارستان ما    

مولانا‌‍                                          

                                                    

                                                  

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٠٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۱ تیر ۱۳۸٦
تگ ها :

 

گم شده

مدتها بود عشق ندیده بودم...شاید از وقتی که به مغاک چشم دوختم...شاید از وقتی فریاد زدن یاد گرفتم...نیچه چه خوش می گفت آنکه زیاد به مغاک چشم می دوزد خود مغاک می شود...برشت  به خاطر این سخنش همواره برایم بزرگ است و دست نیافتنی...ما که آزادی و مهربانی را فریاد می زدیم نمی دانستیم فریاد زدن صدایمان را و خودمان را خشن می کند...

مدتها بود عشق ندیده بودم...صدای آن شب دکتر فدایی را هرگز فراموش نمی کنم...انگار کودکی رها و بی کس در میان اتوبانی شلوغ می دیدی...می گفتی سلام...با ادب همیشگی اش جوابت می داد و دیگر نه تو می فهمیدی چه می گوید و نه خودش...شانس آوردیم...رسیده بود به دورا...

مدتها بود عشق ندیده بودم...دیده بودم مردانی که دوست می دارند و زنانی که دوست تر...اما عشق ندیده بودم...

سلام دکتر مرا سهیل از مرگ نجات داد....

ومن چه حیران از دکتر فدایی عشق می آموزم

چو غنچه گر چه فرو بستگی ست کار جهان

تو همچو باد بهاری کره گشا می باش

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٥۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٥ تیر ۱۳۸٦
تگ ها :