برگريزانمیان خندیدن و گریستن فاصله ی کوتاهیست...فاصله ای میان نگاه پرسشگرانه ی امیر عباس۱۲ ساله تا بداند کی مرخص می شود و تنگی نفس آخرش که ساعتی پیش خبرش را گرفتم...فاصله ای میان هنگام که نمی دانی چه کنی تا شادی بخشی ات پایدار بماند و آنگاه که نمی دانی چه می شود که می آزاری...

امروز برای دانشجویان از دیگری می گفتم...هم او که می دانی می خواهد تو را بیازارد اما باید دوستش بداری...دیگری که می دانی می خواهد دشمنی کند ولی باید مروتش کنی...

فکر می کنم سخت به این مهربانیها محتاجیم حتی به قیمت آبرو و جانمان...

آنکه مدام درباره دیگران  قضاوت می کند هرگز مزه ی دوست داشتن را نخواهد چشید...  

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ آبان ۱۳۸٥
تگ ها :