فرِّ بهار بين كه به آفاق، جان دهد                 هر بوته را هر آنچه سزا ديد آن دهد 

پارينه آنچه بادِ خزانى ربود و بُرد                    آرد دهد به صاحبش و رايگان دهد  بهار

سختم شگفت آيد ازين هوشِ سبز او           كز هر كه هر چه گم شده او را همان دهد 

بر فرقِ كوه سوده الماس گسترد                 دامانِ دشت را سَلَبِ پرنيان دهد

 آن كوژ و كژ خطى كه برآيد ز آذرخش            طرزى دگر به منظره آسمان دهد؛ 

پيرىست رعشه دار كه الماسْ پاره اى         خواهد به دستِ همسرِ شادِ جوان دهد 

آيد صداى جوجه گنجشك، ز آشيان              - وقتى كه شوقِ خويش، به مادر، نشان دهد -

چون كودكى كه سكّه چندى زعيدىاش        در جيبِ خود نهاده، بعمدا، تكان دهد 

گيرم بهارِ بندرِ عباس كوته است                   تاوانِ آن كرانه مازندران دهد 

آنجا كه چار فصل، بهار است و چشم را،        سوىِ بهشت پنجرهاى بيكران دهد 

نيلوفرِ كبود هنوز، آسمانْ صفت،                   در خاكِ مَرْو، ز ايزدِ مهرت نشان دهد 

شادا بهارِ گَنجه و باكو كه جلوه اش              راهت به آستانه پيرِ مغان دهد 

از سيمِ خاردار، گذر كن تو چون بهار،             تا بنگرى كه بلخ ترا بوىِ جان دهد 

زان سيمِ خاردارِ دگر هم گذاره كن                تا ناگَهَت بهارِ بخارا توان دهد 

قاليچه اىست بافته از تار و پودِ جان             هر گوشه اش خبر ز يكى داستان دهد 

امّا چو نغز در نگرى منظرش يكىست            كاجزاش ياد از سُنَنِ باستان دهد 

در زيرِ رنگهاش يكى رنگ را ببين                    رنگى كه صد پيام ز يك آرمان دهد 

گر خاك گشته در قدمِ لشكرِ تتار،                  وربوسه بر ركابِ قزِل ارسلان دهد

امّا هميشه، در گذرِ لشكرِ زمان،                   سعديش عشق و حافظش اَمن و اَمان دهد 

وانگه ز بهرِ پويه پاينده حيات                          فردوسى اش روان و ره و كاروان دهد

شفيعی کدکنی

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٥
تگ ها :