مه روزه اندر آمد هله ای مه چو شکر 

                                                 گه بوسه است تنها نه کنار و چيز ديگرهمه مست و خوش شکفته رمضان ز ياد رفته

                                                  به وثاق ساقی خود بزديم حلقه بر در

چو بديد مست ما را بگزيد دستها را

                                               سر خود چنين چنين کرد و بتافت رو ز معشر

ز ميانه گفت مستی خوش و شوخ و می پرستی

                                              که:که گويد اينکه روزه شکند به قند و شکر؟!

تو اگر خراب و مستی به من آ که از من استی 

                                                و اگر خمار ياری سخـنی شـنو مخـمر:

چه خوشی !چه خوش نهادی به کدام روز زادی 

                                                به کـدام دسـت کـردت قلم قضـا مصـور؟

زتو هر صباح عيدی ز تو هر شبی است قدری 

                                                  نه چو قدر عاميانه که شبی بود مقـدر...

تو سخن بگو که جانی قصصات آسمانی

                                                   که حديث توست صافی و کلام من مکدر!

 

  

نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٤:٤٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ مهر ۱۳۸۳
تگ ها :