به کجا ميروی ای تازه تر از صبح بهاران     

  باش تا با تو بهار آيد و صبح آيد وباران

امروز آخرين روز سال است و من به ياد کودکان سرطانی افتاده ام .سال تحويل گذشته در بيمارستان کودکان بودم.رضا که در طول سال با من صميمی شده بود به سارکوم يووينگ مبتلا بود.از فرط تزريق مسکن دارو دردش را تسکين نمی داد.پرستار به منزلم زنگ زد که رضا در بخش فرياد می زند.شتابان به بيمارستان رفتم رضا از من خواست که دستم را روی پيشانی اش بگذارم. شايد به يک دقيقه نکشيد که او در گذشت...ياد رضای ۸ ساله به خير.او از کردستان هميشه برايم تخمه ی خاکستری می آورد.سال ۸۲ دوستان کوچک سرطانيم مدينه،زهرا،حسن،فاطمه،حامد،شهباز،پريسا،ماريا،مهرناز،فرنيش،محمد رضا درگذشتند و تکه هايی از مرا با خود بردند.روانشان شاد.مريم يادم رفت .او حسرت زندگی من بود.از من ساعت مچی خواسته بود و من آنقدر تعلل کردم که در گذشت. روان او هم آفتابی!

ئی اچ کار در رمان تبعيديان سودايی از زبان آگاريوف مينويسد:

در سال نو اميدوارم

دهکده ام آباد و بارور شود

و بچه ها درس ها يشان را بگيرند

و دهقانان بی نياز به شلاق خوب باشند

سال نو مبارک

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٩ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

    دلم چقدر دعا کرده تا بيايی تو          مگر دمی ز در ديده ام در آيی  تو

    که برف آمده آرام و نرم می پرسد       هوا،هوای توجا،جای تو کجايی تو؟

    عشق امر نمی کند. اين را هگل می گفت.

    در سر و دل ما ايرانی ها شاه کوچکی نهفته است که منتظر رخصت امارت مانده   است.گاه  عاشقی،آن خفته بيدار می شود و معشوق را تصرف ميکند.

 

              در قهر بوسه از لب آن سيمبر خوشست

              زيرا که باده هر چه شود تلختر خوشست!!

                                                              

                                                                                    

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:٢٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

                                                                                                                                                                                          

رازی که دوش گفتی بااين وآن نگويم

بااين و آن که هرگز، با آسمان نگويم!

در فلسفه چينی آمده است آدمی توان دو نوع خلق دارد

 يکی خلق ابزار و‌ هنر

ديگری خلق دوباره خودش .

اين دومی اساس انسانيت است

بند بر پای تحمل نکند پس چه کند ؟

انگبینست که در وی مگسی افتادست 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

pansy

 ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه میشد

 درختهای حقايق درآن بهارچه ميشد...

چو عشق در بر شیرین کشید عاشق خود را

ز بوسه های چو شکر در آن کنار چه می شد

 درآن طرف که زمستی توگل زخارندانی 

 عجب که گل چه کشيدوعجب که خار چه ميشد!!

                                              ؛مولانا؛

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

توماس هابز دز کتاب بختيار و معروفش نوشته است:ميدانيد چرا حقايق رياضی قابل انکار نيستند؟به دليل اينکه هيچ حقيقت رياضی نيست که کسی را يک قدرت سياسی داده باشد،يا کسی را از قدرت سياسی خودش فرو انداخته باشد وگرنه اگر حقايق رياضی هم می توانستند به کسی قدرت سياسی بدهند، يا قدرت کسی را بگيرند آن وقت می ديديد که در حقايق رياضی هم کلی اختلاف پيش می آمدو کسانی ميگفتند دو به علاوه دو پنج می شود نه چهار. يا اگر هم نمی توانستند بگويند دو به علاو ه دو پنج يا سه ميشود ، دستور می دادند کتابهايی که در آن نوشته شده دو به علاوه دو ميشود چهار رابسوزانند...!

   ياد باد آنکه مهم رسم جفا ياد نداشت

                  خبر از قيمت هر بوسه که می داد نداشت!!

 

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱۱:٤۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

من راه تو را بسته،  تو راه مرا بسته

اميد رهايی نیست وقتی همه ديواريم

ما ايرانيها در آن واحد در همه عوالم زندگی می کنيم.سوار ماشين می شويم که دستاورد مدرنيته است ولی هر جا هوس کرديم پارک می کنيم وکاری به اين نداريم که اينجا مجاز  است يا نه! می دانيد چرا؟ چون سوار ماشين هستيم اما طرز تفکرمان الاغ سواری است. پدر بزرگمان هر جا پياده می شد همان جا ميخ طناب الاغش را فرو می کرد! توازن بين ساحت سوبژکتيو و ساحت ابژکتيو نياز مبرم ماست.اين عدم توازن ما را دچار تاخير فرهنگی کرده است.امروز شنيدم طراح سفينه فرودآمده در مريخ يک ايرانی (دکتر نادری) بوده است. وطن برای من هميشه تکه ای از خداوند بوده است.

...دريغ که ويران شود

که میگويد که می نتوان زدن بی جام و پيمانه؟

شراب از لعل ميگونت بده، پيمانه اش با من  

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٢:٤۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست

               آنقدر هست که بانگ جرسی می آيد...

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

من شدم عريان ز تن او از خيال          می خرامم در نهايات الوصال         
  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ٩:٤۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :

 

       esfand_tabrizمرا مست کردی شرابی مگر      

       گرفتی مرا شعر نابی مگر؟

       به جان من خسته آرامشی         

       دل آسوده ام باتوخوابی مگر؟

       تويی روشنی بخش شبهای من   

        گل ياس من ماهتابی مگر؟

اين هفته به تبريز،کوی دلستان مولانا،رفته بودم . دو سخنرانی کردم يکی در همايش معنويت درباره مادر ترزا و ديگری در باره منابع شناخت.اين هفتمين باری بود که درباره مادر ترزا سخن می گفتم. او حقيقی ترين انسان زندگی من است.راسل شاهراه خوشبختی را اين می داند که آدمی خودش را با ديکران مقايسه نکند.فکر می کنيداگر دو نفر شبيه هم بودند دنيا آنقدر بزرگ بود که آن دو را در خود نگه دارد؟

  
نویسنده : حمید رضا نمازی ; ساعت ۱٠:٠۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٧ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :