١. چون حبابیم که سرگشته ی دریا شده ایم
همچو بادیم که آواره ی صحرا شده ایم
گرچه انگور لگد خورده ی محبوس خمیم
آن شرابیم که در شیشه ی مینا شده ایم
همچو آن شاپرک آمده از حلقه ی شمع
بهر آتش زدن خویش مهیا شده ایم
آبگینیم که ابعاد ازل را دارد
آن گیاهیم که در دانه ی خود جا شده ایم
چوبدستیم که سر در کف یاری داریم
چون عصاییم که از گردن خود تا شده ایم
گر چه یک عالمه غم در دل ما جا دارد!
دلِ تنگیم که تا خنده کنی وا شده ایم
ای سفر کرده که حال دل ما می پرسی
آنقدر هست بگوییم که تنها شده ایم...
٢. از سخن باز مانده ام چنان که به تعبیر شاملو کفگیر روغن زبانی ام به ته دیگ آمده...! اما نه چنان که اشکی حلقه به چشمم نبندد و نه چنان که به ملال گذشته بیندیشم...! دریغم از خزانی ست که گرد زمستانی به تمامت عمر بر آشیانم حلقه زده است... چون کور رنگی می مانم که همه ی چراغ سبز ها را می ایستد و قرمز ها را رد می کند...! کس به اندهناکی جان پر دریغم ره می برد؟ دریغ، وطن... دریغ، تو که روشنفکری در محبس تاریک دلت...دریغ، تو که قدرت،بی دریغی ات را فراموش کرده است...دریغ من که چه سر سخت و سنگین می بینم...دریغ، تو...دریغ، من...دریغ، ما...
١
١. لسینگ فیلسوف و نمایشنامه نویس آلمانی جایی نوشته بود: اگرخداوند در دست راستش تمامی حقیقت را و در دست چپش انگیزه ی جستجوگری همیشه ی حقیقت را (ولو با این قید که انگیزه ی صرف تا ابد ممکن است گاه مرا به خطا هم بکشاند) بگذارد و مرا خطاب کند که برگزین...! خاکسارانه به دست چپش اشاره می کنم و می گویم: پدر این را به من بده...حقیقت محض مال خودت...!
١.سرت شلوغه؟...چرا تلفنت رو جواب نمی دی؟...اقلا آخر شب که میس کال ها رو می بینی...نگرانت شدم....حالت خوبه؟...لطفا چیزی بگو...اوکی!...فکر کنم که تمایلی به جواب دادن نداری...مزاحمت نمی شوم...مواظب خودت باش...!
١. آسمان می شد تا ابر شود و ببارد...خیالش نبود که بر شوره زار می بارد یا بر چمن...یاد گرفته بود که بی دریغ باشد و نامشروط...بی احترامی که می دید ، احترام می گذاشت...تنهایی برایش ناگزیر روزگار بود...زندگی اش نگرانی بود...پروای دیگران و بیماری خوش...آنهم برای دیگران!...هرگز از او نشنیدم که میمیرم و راحت می شوم...می گفت اگر بمیرم ناراحت می شوند...خواهرش را می گفت که سخت دلبسته اش بود...مدتها بود با خود عهد کرده بودم از کودکان سرطانی ننویسم...راز جز با رازدان انباز نیست...اما امیر عباس کودک سالهای پیش زندگی من بود و جوان امروزم...همه می گفتند غریب است که این همه سال زنده مانده است...خودش در پی بهانه ای بود تا بگوید چرا زنده است...! فلسفه را دوست داشت...بزرگ شده بود و می فهمید آنچه را که من هنوز نمی فهمم...شماره ی موبایلش همچنان اولین شماره ی تلفن همراهم است...امیر عباس، عرب ایرانی بود...از سرزمین اسطوره های زندگیم....خوزستان....با یار عرب گفتم در چشم ترم بنگر...
١. کهریزک که می گفتند، انگار ترا از این جهان کوچ می دادند تا تکه ای از بهشت...مادر بزرگان عاشق لبخند بر لبان ماسیده ای که مجال می دادند تا تو بی دریغی را تجربه کنی...پدر بزرگ هایی که بال بال می زدند تا کسی از دور دست خانه هایشان حالشان را بپرسد و بگوید که در ِ زیر زمین قفل است و سقف خانه هم چکه نمی کند!...معلولان مهربانی که همچنان دنبال علتشان می گشتند!...نام کهریزک را که می شنیدی به یاد قبض عید قربان می افتادی بر تاقچه ی خانه...کسی خواسته بود گوسفندی سر بریده نبیند و فتوایی را بهانه کرده بود تا خونبهای گوسفند را به کهریزک بدهد...کهریزک نماد تکثیر عشق بود...بهادر زاده گروه بانوان نیکوکار را از دو نفر به دو هزار نفر رسانده بود تا من و تو بدانیم محبت نامشروط و بی حساب و کتاب یعنی چه...